เนื่องจากไม่มีเวลาได้จับกล้องเพื่อถ่ายภาพ
แต่ทุกความทรงจำถูกบันทึกไว้ในสมองน้อยๆนี้ก่อนที่จะตราตรึงลงสู่หัวใจเป็นอีกหนึ่งภาพประทับใจที่จะเก็บไว้ตลอดไป ภาพทุกภาพที่ผ่านสายตาได้ถูกร้อยเรียงออกมาเป็นบันทึกนี้ เพื่อเก็บไว้อ่านเมื่อเวลาผ่านไปเนิ่นนาน เผื่อเวลาอาจทำให้เราหลงลืมไป….
ไออุ่นนห้าสอนให้รู้ว่า….
ต่อเนื่องจากเมื่อบันทึกก่อนหน้า ที่ว่าจะเล่าให้ฟังว่าไออุ่นนั้นเป็นอย่างไร ไออุ่นครั้งที่ 5 แต่เป็นครั้งที่สองที่ได้ร่วมกิจกรรมดีๆแบบนี้ หลังจากรวมตัวกันได้พวกเอาออกเดินทางสู่ รร.ตะโด้กุย อ.ท่าสองยาง จ.ตาก ดินแดนที่เคยให้สิ่งสอนใจและให้ความประทับใจแก่ชั้นมากมายเมื่อครั้งมาสำรวจ และในครั้งนี้ตะโด้กุยยังเป็นสถานที่ที่ทำให้ชั้นได้รู้จักกับความสุข รอยยิ้ม และมิตรภาพที่บริสุทธิ์เช่นเคย ด้วย
ด้วยบทบาทหน้าที่ที่ได้รับกับดรีมทีมก่อสร้าง ชั้นไม่เคยคิดว่าชั้นจะทำได้เพราะเกิดมาก็ไม่เคยคิดว่าจะทนกลิ่นทินเนอร์ได้มากขนาดนี้ พวกเราต้องเผชิญกับฝนที่ตกลงมาตลอดทั้งสามวันสามคืนที่ต้องทำกิจกรรม ฝนเป็นอุปสรรคอย่างมากต่อการทำงานและการเดินทางกลับของพวกเรา แต่ก้าวแรกที่ไปถึงรอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่สดใสของเด็กๆ เป็นแรงผลักดันที่ทำให้เราฟันฝ่าอุปสรรคต่างๆมาได้
ไออุ่นห้าไม่ได้ทำให้ชั้นรู้จักแค่การเป็นผู้ให้ แต่ชั้นยังเป็นผู้รับ รับที่จะรู้จักและได้เรียนรู้สิ่งต่างๆอีกมากมาย
1.ชั้นได้รู้ซึ้งถึงมิตรภาพระหว่างคนที่เพิ่งรู้จักกัน บางคนเพิ่งรู้จักกันวันแรกแต่สามารถพูดคุยและทำงานร่วมกันได้อย่างสนุกสนาน
2. ได้รับรู้ของความเอื้ออาทรที่มีต่อกันของเพื่อนร่วมค่ายเสียงที่เราได้ยินนอกการตะโกนพูดคุยเรื่องงาน ยังได้ยินเสียงหัวเราะสรวลเสเฮฮากัน เสียงเรียกทานข้าว “…กินข้าวยัง…มากินข้าวก่อน พักก่อนเดี๋ยวค่อยไปทำ” “เหนื่อยมั๊ย พักก่อนก็ได้เดี๋ยวค่อยมาทำ” และอีกหลายๆอย่างอีกมากมาย
3. สิ่งที่ได้รับและสำคัญที่สุดคือความสุขที่มีมากมาย ใครเลยจะคิดว่าการที่ได้ฟังเพลงชาติ เพลงสรรเสริญพระบารมี จากเด็กๆและชาวบ้าน มันมีความสุขมากกว่าการที่ชั้นได้ยินจากในทีวีเสียอีก แม้จะเป็นสำเนียงที่ไม่ชัด เพลงไม่ถูกจังหวะ ผิดคีย์ ผิดเนื้อร้อง แต่ชั้นรับรู้ได้ว่ามาจากก้นบึ้งของจิตใจจริงๆ มันซึ้งมากมาย ซึ้งใจและภูมิใจที่ได้เกิดมาบนแผ่นดินไทยและได้ทำสิ่งดีๆแก่คนอื่นบ้าง
สุดท้าย ขอขอบคุณเพื่อนร่วมค่ายทุกๆคนที่ทำให้ค่ายนี้มีความสุขและมีความหมาย ขอบคุณที่ทำให้เด็กๆและชาวบ้านที่นั่นมีความสุข
ขอบคุณดรีมทีมทุกคน ที่ร่วมกันสูดทินเนอร์ เอ๊ย ร่วมกันทำงานอย่างมีความสุขจนบรรลุเป้าหมายที่เราวางไว้
ขอบคุณพี่อู๊ดพี่นิ่ม ที่คอยห่วงใย(อย่าปฎิเสธเพราะเค้ารู้)คอยส่งข้าวส่งน้ำเด็กทาสีคนนี้
ขอบคุณคนข้างกายที่คอยดูแลเอาใจใส่และเอาใจ(บางที)เสมอมา
อยากบอกกับทุกๆคนร่วมค่ายว่า”You’re the best” จริงๆ
ปล. สิ่งสำคัญของการเดินทางไม่ได้อยู่ที่จุดหมายปลายทาง แต้มันอยู่ที่มิตรภาพและสิ่งดีๆที่จะได้รับระหว่างทางต่างหาก