ชมไทยบล็อก

1 มกราคม 2554 ผมอยากจะบันทึกเรื่องราว เหล่านี้ไว้ที่นี่

ในวันอังคารที่ 28 ธันวาคม 2553 เวลาบ่าย ๆ วันที่ผมต้องเสียเพื่อน ที่เป็นเสมือนน้องที่รักของผมไป นั่นคือเชาเชา

ผมกับเชา ได้รู้จัก เจอกันที่ทริปเขาสน เมื่อเครั้งที่เว็บชมไทยเข้าสู่ปีที่ 2 อย่างเป็นทางการ เชา เข้ามาเที่ยว และรู้จักกับผมและชมไทย โดยการเชิญชวนของ ป.เปิ้ล ที่เข้ามาชมไทยก่อนหน้านี้แล้ว ปัจจุบันเวลานี้ชมไทยอยู่มา 7 ปี

ซึ่งหลังจากทริปนั้น เชา ได้เข้ามาเป็นส่วนร่วมในครอบครัวชมไทยอย่างสมบูรณ์ ซึ่งเชาได้ช่วยผมดูแลส่วนต่างๆ ของเว็บตั้งแต่ตอนนั้นเลย อีกทั้งยังคอยตอนรับทำความเข้าใจแก่เพื่อนๆ ที่เข้ามาใหม่ นัดพบปะสังสรรค์ ให้เพื่อนเก่า และใหม่ได้รู้จักกัน และยังจัดทริปท่องเที่ยวซึ่งเป็นกิจกรรมหลักของชมไทยมาอย่างต่อเนื่อง

กระทั้งชมไทย มีการจัดกิจกรรมค่ายอาสาไออุ่นจากพี่ให้น้อง ในครั้งแรก เชาถือเป็นหัวเรือใหญ่ในการทำงาน ซึ่งต่อมาไม่ว่าจะเป็นงานปีใหม่ชมไทย แค้มป์ปิ้งปาร์ตี้ กีฬาสี และกิจกรรมในวันสำคัญต่าง ๆ เชาจะมาช่วยทุกครั้งเสมอ

มีเพื่อนๆ ชมไทยหลายคนที่เชาได้ชวนเข้ามา มากมายจนผมเอ่ยนามไม่หมด

ตลอดเวลาที่เชาเข้ามาจากวันแรก จนถึงวันนี้ เราไม่ได้เป็นแค่เพื่อน แต่มันมีอะไรหลายๆ อย่างที่มากกว่านั้น ในการเดินทางท่องเที่ยว หรืองานกิจกรรมต่างๆ บางที่แค่มองตากัน เราก็รู้ใจกัน ว่าเราต้องทำอะไรบ้าง ถ้าผมทำอย่างนี้แล้วเชาจะทำอะไร เชาทำแบบนี้แล้วผมจะไปทำตรงไหนต่อ เชาแบ่งเบางานของผม และชมไทยไปมาก

เขารู้จักความเป็นชมไทยไม่ได้น้อยไปกว่าผม หรือบางเรื่องเขาเก่งกว่า และรู้มากกว่าผมด้วยซ้ำ

ทำให้ผมมองเชาไว้ ว่าหากในวันหนึ่ง ถ้าผมไม่อยู่ หรือทำตรงนี้ไม่ไหว ผมจะให้เชาทำหน้าที่แทนผม ซึ่งจริงๆ ผมก็เคยบอกเชาไว้เหมือนกัน แต่เชาบอกว่าอย่างทำแบบอสิระ แบบที่เขาทำตอนนี้มากกว่า ซึ่งผมรู้ว่าเขาเต็มที่จริง ๆ ….แต่เชาไม่รอผมแล้วตอนนี้ คงถึงเวลาพักของเขาแล้ว ซึ่งวันหนึ่งผมคงได้พักแบบเชาบ้าง

ในเรื่องของเว็บไซด์ชมไทย ตลอดเวลา ที่เขาคอยดูระบบ ในเวบบอร์ด หรือห้องภาพก็ดี เชาจะคอยดูตลอดเวลา ไม่ว่าจะดึก หรือจะเช้า ถ้ามีปัญหาใหญ่ๆ เชาจะโทรบอกนะตอนนั้นเลย แต่ถ้ามีอะไรที่เขาแก้ไขได้เขาจะช่วยจัดการให้ตลอด

หรือในส่วนของห้องแชท ผมจะแห็นเชา เฝ้าห้องตลอดเวลา ไม่ว่าเวลาใด ถ้าผมเข้าไปทักทาย คนแรกๆ ที่เข้ามาตอบคือเชา เสมอ ถึงในช่วงเวลานี้ห้องแชทคนจะใช้งานน้อยลง ผมเองซะต่างหากที่อาจหลงลืม การเข้ามาทักทาย พูดคุยกันเพื่อนๆ ในห้องนี้ แต่เชาไม่เคยทิ้งตรงนี้ไป

เชา จัดทริปเที่ยว จนถึงวันที่จัดไม่ไหว ซึ่งตรงนี้เป็นสิ่งที่เขารักจริงๆ เขาเป็นนักเดินทางตัวยง ที่ไปในทุกๆ ที่ ที่เขาอยากไป

ก่อนวันที่เขาจะจากลาไป ผมกับเชา ได้คุยกันนานมาก เชาฝากแนวคิดเรื่องค่าย และให้ผมช่วยติดตามเรื่องต่างๆ ในค่ายไออุ่นที่ผ่านมา ซึ่งผมรับปากที่จะทำให้

เราคุยกันเรื่องเว็บ เรื่องการใช้งานต่างๆ ของเพื่อนๆ ในเว็บ ที่เรารู้สึกตรงกันว่า ตอนนี้น่าจะเป็นเหมือนขาลง ของเราชมไทยแล้ว การใช้งานในห้องภาพ ห้องแชท และในเวบบอร์ด เราน้อยลง ซึ่งเมื่อก่อนเป็นเหมือนจุดเด่นของเว็บ ที่คนจะเข้ามาชม

ผมบอกกับเชา ว่าตอนนี้เราน่าจะเหลืออย่างเดียว ที่ผมยังทำอยู่ได้คือการจัดทริป ซึ่งน่าจะเหลือผมคนเดียวเหมือนกัน ผมบอกแบบต่อว่านิดหน่อยว่าเชา ช่วงนี้เชาจัดทริปไม่ได้ เหลือพี่คนเดียวเลยนะ ตอนนี้ถ้าพี่ไม่จัด ชมไทยก็คงจบ คงเงียบเลยล่ะ เชาบอกรอผมแข็งแรงกว่านี้หน่อยพี่ ผมยังอยากเที่ยว และอยากจัดอยู่นะพี่

เชาบอกค่ายไออุ่นมีกล้องถ่ายรูปมากมาย แต่เรามีรูปดูในห้องภาพกัน 3 กระทู้ ห้องภาพเรานิ่งมาก เราคิดเหมือนกันว่าหลังปีใหม่เราจะทำยังไงกันดี ซึ่งเรื่องระบบเราคงไม่ต้องไปปรับ ทำเหมือนคนอื่น เพราะเราก็คือเรา เราคงไม่ไปทำตามเขา เรามาปรับวิธีคิดกันใหม่เรื่อง การให้ข้อมูลดีกว่า ซึ่งข้อมูลการท่องเที่ยวเป็นสิ่งที่เราถนัดที่สุดแล้ว ในการแชร์ข้อมูล ในการจะทำสิ่งดีๆ ให้สังคม และยังมีเรื่องงานปีใหม่ ที่จะจัดวันที่ 8 ที่บ้านเจ้าหนูอีกว่ารูปแบบจะเอายังไงดี

ซึ่งรู้ได้เลยว่าเชาเป็นห่วงเว็บไม่น้อยไปกว่าผมเลย

เงินหมื่น เงินแสน อาจจะจ้างเขาทำงานให้ได้ แต่ที่นี่เขาทำด้วยความรัก และความผูกพันธ์ ซึ่งเงินไม่สามารถซื้อได้ในสังคมแห่งนี้

เชาชอบมาบ้านชมทุ่ง เชามาครั้งแรกตอนบ้านหลังนี้ยังหลังน้อยๆ กว่านี้อีก จนผมขยายมาอีกห้องแล้ว เวลาเขาว่าง หรืออยากจะคุยกับผมนานๆ เขาจะมานอน มาคุยกับผมด้วยเสมอ เขาชอบนอนที่หน้าตู้เย็น ในวันที่เขาเสียจนถึงวันนี้ เวลาผมกลับบ้าน และมองในที่ ที่เขาเคยนอนเคยอยู่ที่ไร น้ำตามันอดไหลไม่ได้ จริงๆ

จนถึงวันนี้ ตอนนี้ผมยังชอบที่จะเปิดกระทู้ เปิดบทความ และดูรูปของเขาอยู่โดยไม่เบื่อ เชายังจะอยู่ในชมไทย และในใจผมเสมอ

สิ่งที่ผมจะทำได้ในเวลานี้ เวลาที่เขาไม่อยู่ในโลกนี้แล้ว คือดูแลรักษาสิ่งที่เขารัก สิ่งที่เขาใส่ใจ ให้ดีที่สุด คือทุกอย่างในความเป็นชมไทย ผมสัญญา

ใบไม้ ได้ร่วงร่นลงพื้นไปแล้ว ไม่ว่าจะร่วงร่นด้วยลมที่พัดปลิว หรือแห้งตายตกลงมาตามกาลเวลา ทุกใบที่ร่วงร่น มันได้บันทอนความรู้สึกของผมทุกครั้ง ไม่ว่าคุณจะเดินจากไป เพราะอะไร หรือจากไปแบบเชา ความรู้สึกเสียใจ น้ำตาที่ไหล มันเก็บอยู่ในใจเสมอ ผมแค่ไม่อยากให้คนที่จากไปไม่สบายใจเท่านั้นเอง

ชมไทย เป็นสังคมอิสระที่เราจะเข้ามา หรือจากไปตอนไหนก็ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมเสียดายจริงๆ คือมิตรภาพ ที่กว่ามันเกิดขึ้นมา มันคงใช้เวลาในการเรียนรู้กันพอควร ความรู้สึกเสียได้ ก็เรียกมันกลับมาได้ไม่ใช่หรอ ในเมื่อวันนี้เรายังมีลมหายใจกันอยู่ หรือจะรอให้เราต้องจากกันไปแบบนี้ … มีสิ่งดีๆ ที่สวยงามตั้งหลายอย่างที่ให้เราได้เลือกมอง เลือกสัมผัส

ในพิธีงานศพของเชา ผมได้เห็นเพื่อนๆ ที่รักเชามากันมากมาย ตรงนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นให้เราได้มาพบ มาเจอกันอีกได้ไหม ผมเองก็ยังไม่รู้แต่อยากให้มันเป็น และอยากให้มิตรภาพดีๆ มันเกิดขึ้นมาอีกครั้ง

ผมไม่รู้ว่าต่อไปใบไม้ใบไหนจะร่วงร่นอีก รวมทั้งผมเอง แต่ถึงเวลานั้น เวลาที่มันจะร่วงร่น ใบไม้จะได้ถามตัวเองว่า เวลาที่เรามีชีวิตอยู่ในโลกนี้ เราได้ให้อากาศที่บริสุทธิ์ เราได้ทำหน้าที่ให้ความชุ่มชื่นต่อโลก เราได้ให้ร่มเงา และเมื่อร่วงร่นแล้วเราไปเป็นปุ๋ยให้ ต้นไม้ยืนยงแข็งแรงหรือยัง ผมว่าเชาได้ทำหน้าที่ตรงนี้ได้เต็มที่และดีที่สุดแล้ว

“เพื่อนไม่ว่าเอ็งจะไปอยู่ไหน ไม่ว่าเอ็งจะทำอะไร มิตรภาพของเอ็งกับข้ามันไม่มีวันจบแน่นอน”

ด้วยรักและอาลัย ….. เชา เชา ณ ชมไทย

จากผม เอก ชมไทย จนกว่าเราจะได้เจอกัน