ชมไทยบล็อก

  การเดินทางรอบนี้เกิดจากการจับพลัดจับผลูได้รับถ่ายทอดคำสั่งให้ไปเที่ยว เสียมเรียบ หรือเสียมราฐ ดินแดนที่เป็นที่ตั้งของนครวัด มหานครโบราณอันยิ่งใหญ่ ได้คำสั่งแบบนี้ใครเลยจะกล้าบังอาจขัดคำสั่ง แบบนี้ต้องรีบปฏิบัติตามทันที

              คืนวันเสาร์ ชั้นตั้งนาฬิกาปลุกไว้ตี 1 แต่โรคประจำตัวเวลาไปเที่ยวคือ ตื่นก่อนนาฬิกาปลุกทุกที อาบน้ำแต่งตัวออกเดินทาง ขับรถฝ่าความมืดมนเปล่าเปลี่ยวจากป่ามหาวิทยาลัยมาขึ้นเครื่องบิน ตีห้ากว่าๆชั้นไปถึงสนามบิน จัดแจงเช็คอินวันนี้ไม่มีผู้โดยสารเยอะเหมือนครั้งก่อน แต่ปัญหาคือ คนที่รอตรวจคนออกเมืองเยอะมาก มหาศาลราวกับยืนรอคิวซื้อบัตรเดี่ยว 9 กวาจะฝ่าด่าน เดินโต๋เต๋มาขึ้นเครื่องที่เกท C2A ได้ยืนจนเมื่อย แปดโมงได้เวลาออกเดินทาง จากกรุงเทพฯแค่ 55 นาทีก็ถึงแล้ว แถมรอบนี้สจ๊วตหล่อด้วย มองซะเพลินเลย พอเครื่องจอดก็ได้เวลาเดินเข้าตัวอาคารสนามบิน ครั้งแรกที่ได้เดินจากเครื่องบินเข้าอาคาร ตื่นเต้นมาก เข้าไปแล้วผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองชั้นไปคนแรกเลย  เพราะบนเครื่องวันนี้มีแต่ฝรั่งหัวทองเค้าเลยต้องทำเรื่องวีซ่ากันก่อน ส่วนสมาชิกอาเซียนแบบเราไม่ต้องมีวีซ่า เดินทางเข้ามาแล้วอยู่ได้ 14 วัน แม้ชายแดนจะพิพาทกันก็ตาม

           รอบนี้เราเข้าพักที่โรงแรมธารา อังกอร์ เค้าว่าบริหารงานโดยคนไทย เป็นโรงแรม 4 ดาวราคาไม่แพง (จองกับอโกด้า) บริการดีมากดีมากกว่า 5 ดาวบ้านเราบางแห่งด้วยซ้ำ เก็บกระเป๋าแล้วเริ่มออกเดินทางเที่ยวกัน

ชั้นขอเลือกการเดินทางท่องเที่ยวด้วยตัวเองแทนที่จะไปกับทัวร์ แปลกมั๊ยมีของสบายๆไม่ชอบ มาทั้งทีมันต้องแบบถึงไหนถึงกัน และเพื่อความละเมียดละไมในการท่องเที่ยวและทักทายกับนางอัปสราทุกคน ดีกว่าเที่ยวแบบทัวร์ลูกเป็ด เลยตัดสินใจไปด้วยตุ๊กๆ ดีกว่า ค่าจ้างตุ๊กๆที่นี่เหมาเที่ยวกันทุ้งวันวันละประมาณ 12-15 ดอลลาร์ (ไม่แพงถ้าเทียบกับระยะทาง) และสามารถจอดได้ทุกที่ที่ต้องการ ก่อนเข้าชมได้ทุคนต้องซื้อตั๋วก่อน ค่าเข้าวันละ 20 ดอลลาร์ แบบ 3 วัน 40 ดอลลาร์ และ 7 วัน 60 ดอลลาร์ แพงเหมือนกันแต่เท่าที่ได้ชมขอบอกว่าสุดคุ้ม วิธีการซื้อตั๋วทุกคนจะต้องลงไปซื้อเองเพราะเค้าจะถ่ายรูปเราติดตั๋วไว้เลย เวลาจะเข้าปราสาทก็ยื่นให้เจ้าหน้าที่ข้างหน้าดูเทียบว่าใช่เรารึเปล่า เพราะฉะนั้นไม่มีใครบ้าขโมยตั๋วแน่นอนเพราะเอาไปก็ใช้ไม่ได้อยู่ดี ได้ตั๋วมาพี่ตุ๊กๆหันมาถามว่าจะไปไหนก่อน ชั้นเลือกที่ ปราสาทบันทายสรี เพราะเป็นปราสาทที่อยู่ไกลที่สุด

                    บันทายสรี ปราสาทสีชมพูความอ่อนช้อยเช่นอิสตรี  อย่างที่บอกว่าปราสาทนี้ไกลที่สุด (ในจำนวนปราสาทที่ชั้นอยากไป) 35 กิโลเมตรจาก นครวัด ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง เพลินเพลินนั่งรับลมชมทุ่งและสิ่งที่พบเห็นสองข้างทาง เหมือนชนบทบ้านเราสมัยก่อน นั่งเพลินๆ แป๊บเดียวก็ถึงที่หมาย เดินผ่านเจ้าหน้าที่ขอดูตั๋วหน่อย แล้วเดินเข้าไปตามถนนแดงๆ พอได้เหงื่อ แว๊บแรกที่เห็นคิดในใจว่าปราสาทหินพิมายที่บ้านเรายังใหญ่กว่าได้รับการดูแลดีกว่า แต่อย่างว่า Travel must go on เดินเข้าไปดูใกล้ๆกัน จากทางเข้าเจอตัวปราสาทสวยงามมากความที่ทำจากหินสีชมพูทำให้เพิ่มความแปลกตามากขึ้นอีก รอบองค์ปราสาทเต็มไปด้วยรูปปั้นวานรคอยพิทักษ์องค์ปราสาท เค้าว่าปราสาทนี้เป็นปราสาทเดียวที่สร้างเสร็จ ที่นี่นับว่าเป็นสวรรค์ชั้นยอดของชั้น เพราะไร้วี่แววทัวร์จีนมาคอยเดินขวางกล้องให้รำคาญใจ พบปะชาวต่างชาติไม่กี่คนที่มาเดินเที่ยวที่นี่ ก็ทักทายเค้าตามประสาคนไกลบ้านและความสามารถทางภาษาอันน้อยนิดของชั้น ใช้เวลาเดินชมไม่นานมากเพราะปราสาทไม่ใหญ่มากและองค์หลักของปราสาทก็เข้าไปชมไม่ได้ ขากลับชั้นโชว์เก๋าเดินเลาะออกมาจากป่าด้านข้างตามรอยที่เห็นชาวบ้านเค้าเดินเข้ามาออกข้างถนนได้โดยไวไม่ต้องไปอ้อมให้เมื่อยตุ้ม แล้วก็โดดขึ้นตุ๊กๆ หลับๆตื่นๆมาจนถึงปราสาทหลังที่สอง

            สั่นสะท้านที่ปราสาทแปรรูป (Pre Rup) ขากลับชั้นตะโกนบอกพี่ตุ๊กๆ ขอแวะที่นี่ก่อนจากเดิมที่บอกว่าจะไปปราสาทตาพรหม พี่แกปาดป๊าบเข้าจอดทันที ปราสาทแปรรูป ปราสาทสูงใหญ่แต่ชื่อไม่คุ้นหู สร้างขึ้นเพราะเป็นที่เผาศพของผู้สูงศักดิ์ ความสูงนี่พอๆกับนครวัดเลยทีเดียว ชันดิ๊กตามแบบฉบับของปราสาทโบราณ นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ขึ้นไปแค่ชั้นเกือบสูงสุด เพราะบันไดที่จะไปชั้นสูงสุดชันและแคบมาก มาแล้วต้องขึ้นไป เดี๋ยวเค้าจะว่าคนไทยแบบเรา  ป๊อด ตะกายขึ้นไปจนได้ ภายในองค์ปราสาทมีพระพุทธรูปอยู่ คนที่อยู่ในนั้นชี้ให้ชั้นดูข้างบนปราสาทเป็นโพรงแสงลอดเข้ามาได้ ชั้นอธิษฐานขอพรไหว้พระแล้วเค้าบอกให้ชั้นทำบุญ อารามอยากขึ้นไปกระเป๋ากล้องก็อยู่กับพี่ตุ๊กๆที่รออยู่ชั้นสอง ตังก็อยู่ในนั้น มีแต่ตัวกะกล้องขึ้นมาตบๆดูในเป๋ากางเกงมีเงิน ควักออกมาแบงค์ยี่สิบบ้านเรา 555+ ถามเค้าชั้นมีเงินไทยทำได้มั๊ย กระเป๋าอยู่ข้างล่างไม่มีเงินอื่นแล้ว เค้าบอกว่าได้เลยหย่อนไป ในใจคิด หึหึ ปราสาทนี้ตกเป็นของไทยด้วยแบงค์ยี่สิบนี้แล้ว (ล้อเล่น) ขาลงนี่สิหน้าชั้นซีดยิ่งกว่าไข่ต้ม พี่ตุ๊กๆแกยืนหัวเราะอยู่ข้างล่าง เมื่อชั้นตะโกนให้โลกรู้ว่าชั้นไม่กล้าลง ฝรั่งที่นั่งอยู่ขำกันใหญ่ สุดท้ายพี่แกบอกเกาะฝาค่อยๆลงมา ตกไปไม่ตายหรอก เลยลงมาได้ ผลสุดท้ายเกิดอะไรขึ้น ขาสิครับ ลักษณะกล้ามเนื้อเกร็งมากไป ขาสั่นและปวดมาก เวลาเดินลงบันไดเจ็บสั่นสะท้านจนถึงทุกวันนี้ คิดในใจพรุ่งนี้ปีนนครวัดไม่ได้แน่ ว่าแล้วบอกพี่ตุ๊กๆออกรถพาไปที่หมายต่อไปเลย (ติดตามต่อต่อภาคสอง)

                มีคนบอกว่าถ้าเอาเงินต่างประเทศใส่กระเป๋าตังไว้ จะทำให้เราได้ไปต่างประเทศ  ช่วงหลังชั้นคงเอาเงินเขมรใส่ไว้นานเกินไปเลยได้เดินทางติดกันแบบนี้ การเดินทางค่อนข้างกะทันหัน พอสมควร จองตั๋ววันจันทร์วันศุกร์เดินทางเลย ตอนจะไปขึ้นเครื่องก็เกือบไปไม่ทัน ออกจากโคราชบ่ายโมงกว่าๆ พี่แกล่อถึงกทมซะ 17.30 จะบ้าตาย วิ่งแล่นโดดขึ้นแท็กซี่จากเซ็นจูรี่ ไปขึ้นแอร์พอร์ตลิงค์ รอบนี้ Express line ขึ้นจากพญาไทเลย 90 บาท แลกกับเวลาที่สั้นขึ้น 15 นาที พอถึงก็วิ่งแล่นไปเช็คอินที่เค้าเตอร์ กรอกรายละเอียดออกนอกเมืองแล้วไปต่อแถวรอ คิวยาวมากก กว่าจะผ่าน ตม. ไปได้เกือบครึ่งชั่วโมง ยืนรอนานจนฝรั่งข้างหลังเริ่มบ่นๆๆๆ  มีเวลาประมาณ 50 นาทีในการเดินชมของก่อนที่เค้าจะเรียกขึ้นเครื่อง โอ๊ยยย มันช่างละลานตาซะจริงๆ ทำไมรอบก่อนมีเวลาตั้งมากไม่รู้สึกแบบนี้เลย  เดินผ่านร้านค้าตั้งเรียงรายยาวไกลไปถึงเกท C1Aกว่าจะไปถึงเล่นเอาตะคริวแทบกินขา ไกลเกิ๊น นั่งรอขึ้นเครื่องกับพี่เขมรมากหน้าหลายตา แต่ละคนคงคิดว่าชั้นเป็นคนเขมร ขอโทษ พี่คนไทยนะน้อง อาจจะมีเชื้อสายเกี่ยวโยงกะพวกน้องไปบ้างด้วยหน้าตาที่มันละม้ายคล้ายกับน้องแต่บ้านพี่นี่ไทยแท้ๆ เชียว

                                 บ่นมาซะยาวได้เวลาขึ้นเครื่องซักที รอบนี้บินกับเครื่องเทอร์โบน้อยๆ มันช่างสั่น และเสียงดังได้ใจจริงๆ บินชั่วโมงกว่าๆ ถ้าเครื่องใหญ่กว่านี้จะใช้เวลาแค่ 50 นาที ระหว่างทางแอร์พูดถามอะไรนี่อาศัยเดาๆเอาอย่างเดียว หูอื้อไม่ได้ยินอะไรเลย อาการเริ่มแย่หลังจากหูอื้อ กัปตันประกาศว่าบินเข้าอากาศแปรปรวนงดเสิร์ฟเครื่องดื่มตลอดทาง ชั้นเริ่มเวียนหัว จากปกติเวลาบินก็วิกฤตอยู่แล้ว เจอแบบนี้แทบตาย แต่ที่สุดก็รอดมาได้….

                                 ถึงสนามบินเขมรเดินเข้าไปหา ตม. ลุงแกทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เพราะเหตุใดก็ขี้เกียจถาม ออกจากสนามบินได้ คนมารับเรามารออยู่แล้ว เดินออกมาด้วยอาการปวดหัวอย่างรุนแรง เดินไปขึ้นแท็กซี่ที่เค้าเอามาจอดรอรับ ขึ้นได้อิชั้นเอาหัวพิงกระจกหลับตาเลย ถึงโรงแรมที่พักก็พักที่เดิม ขอยาแก้ปวดสองเม็ด กรอกยาแล้วหลับน้ำท่าไม่อาบมันแล้ว อารมณ์นั้นเอาตัวให้รอดก่อน

                                  ตื่นเช้ามาทำการทำงานเล็กๆน้อยๆตามที่ได้มอบหมาย จากนั้นก็ถึงคราวท่องเที่ยว นักท่องเที่ยวตัวกะเปี๊ยกอย่างเราเริ่มจากไปกินข้าวที่ริมแม่น้ำ แหล่งที่สะดวกสบายของชาวต่างชาติ กินข้าวต่อด้วยเค้กเติมพลังก่อนออกเดินท่องพนมเปญ

                                  ไปรอบนี้มีเพียงคอมแพคตัวกระจ๋อยที่ได้รับความเมตตาให้ยืมมาใช้แก้คันไม้คันมือ ชีวิตที่ขาดน้องD60มันช่างไม่ราบรื่นเลย จะถ่ายอะไรมันไม่ได้ดังใจซักอย่าง เป็นเพราะไม่คุ้นชินกับกล้องด้วยเลยทำให้ไปกันใหญ่ ออกจากร้าน blue pumpkin ด้วยความงกที่เห็นว่ามันไม่ไกล เลยตัดสินใจให้สองขาพาไปชม Central Market

                             กับวลี “ใกล้ตาแต่ไกลตีน” คำนี้มีจริง โชคดีที่แดดไม่ร้อน แต่ระยะทางไม่ใกล้อย่างตาเห็น เดินผ่านบ้านเรือนชาวบ้านมองตามเป็นแถบๆ มองไรยะ ชั้นสวยใช่มั๊ย โธ่….. เดินเก็บภาพไปเรื่อยๆ ด้วยกล้องอัจฉริยะแต่ชั้นเองที่โง่ ยิ่งเดินยิ่งรู้ว่ามันไม่ใกล้เลย สุดท้ายก็เดินมาจนถึง Central Market เป็นตลาดที่ขายทุกอย่าง ตั้งแต่ของสด กับข้าว กระเป๋าเสื้อผ้า เพชรพลอย ของไอที ใครจะไปสังเกตง่ายๆไอ้โดมสีเหลืองๆนั่นแหละ ใช่เลย เดินๆดูของคล้ายๆบ้านเราแต่ส่วนใหญ่มาจากเมืองจีน เรียกง่ายๆว่าปลอมทั้งนั้น เดินๆดูๆ ซื้อซองมาใส่กล้องน้อยอันนึงแล้วเดินออกไปที่ ห้างอะไรไม่รู้ข้างบนเป็นโดมสีน้ำเงินๆ ของบ้านเค้าบางอย่างถูกบางอย่างแพง ได้เสื้อกีฬามาหลายตัว ก็เอาไปจากไทยนี่แหละแต่ทำมั๊ยขายถูกกว่าบ้านเราก็ไม่รู้ จากนั้นชั้นก็เดินย่ำต๊อกๆไปขึ้นตุ๊กๆ เพื่อไปหาซื้อรองเท้า ร้านขายของส่วนใหญ่ที่นี่จะเป็นร้านเดี่ยวๆ แต่ละยี่ห้อ ไม่เอามารวมที่ห้างแบบบ้านเรา ใครจะซื้ออะไรต้องพุ่งตรงไปที่ยี่ห้อนั้นเลย  แต่ว่าแต่ละร้านก็อยู่ใกล้ๆกัน แล้วก็ไปนวดตัว

อันว่าการนวดตัวในแบบเขมรนั้น ไม่ต่างจากบ้านเราเลย อาจเป็นเพราะชั้นเลือกร้านที่ค่อนข้างใหญ่ ประเภทที่ลงโฆษณาในหนังสือไกด์บุ๊คแบบเต็มๆหน้า ร้านเป็นอาคารพาณิชย์แต่ข้างในตกแต่งหรูหราและผ่อนคลายมากตัดจากโลกภายนอกได้อย่างลงตัว bodia spa คุณภาพการบริการดีเยี่ยม เทียบได้กับสปามีระดับบ้านเรา ต่างกันที่รู้สึกว่าคนนวดขาดความละเมียดละไมไปนิสนึง ตอนขัดตัวมันเจ็บไป โดยรวมแล้วประทับใจมาก ราคาก็ไม่แพงมหาโหดเท่าบ้านเราด้วย

เสร็จจากนวด ก็หิ้วท้องอันหิวโซ ไปกินข้าวที่ FCC ร้านเดิมร้านดังของนักท่องเที่ยว ขอบอกตามตรงว่าเมนูน่ะอ่านออกนะแต่…..ชั้นไม่เข้าใจ เพราะอาหารส่วนใหญ่เป็นอาหารฝรั่งชื่อแปลกๆ อันนี้ต้องกินกะอันนั้น ต้องกินอันนั้นก่อนค่อยกินอันนี้ งง ที่สั่งๆก็เดาๆเอาทั้งนั้น อาหารเค้าอร่อยดีแต่ค่าเสียหายค่อนข้างแพงอยู่เหมือนกัน จบจากมื้อหลักก็ไปเดินเล่น วันนี้อากาศดีคนท้องถิ่นมาเดินเล่น มาออกกำลังกายกันมาก ที่นี่เค้าเต้นแอโรบิกแปลก มีหลายแบบมากๆ ฮิบฮอพ ป๊อบ และออกแนวลูกทุ่งเด้นกันเป็นเพลงๆ มีท่าลีลาชัดเจนไม่ 1234 เหมือนบ้านเรา ใครใคร่เต้นกลุ่มไหนก็ไปกลุ่มนั้น ส่วนชั้นขอสมัครเป็นคนดู ชาวต่างชาติมาดูเพียบเลย ชั้นจบมื้อเย็นด้วยของหวานที่ bluepumkins ที่เดิม วันนี้เป็นวันเกิดของราชินีที่โน่นด้วยเค้ามีฉลองจุดพลุกันใหญ่โตทีเดียว จบมื้อของหวานชั้นกลับโรงแรมด้วยอาการเหนื่อยจากการเดินพอสมควรคืนนั้นหลับเป็นตาย

เช้าวันถัดมาตื่นสายไปหน่อยนึง ออกไปทานข้าวที่ FCC ที่เดิมจากนั้นก็เดินเล่นแวะกินไอติมแล้วออกเดินไปเรื่อยๆ จุดหมายอยู่ที่วัดพนม เดินมาได้หน่อยเดียวขาและเท้าเจ้ากรรมก็อุธรณ์ว่าไม่ไหวแล้ว เลยต้องนั่งตุ๊กๆไป วัดพนมเป็นวัดที่อยู่บนเนินเล็กๆ กลางกรุงพนมเปญ เก็บค่าเข้าชาวต่างชาติคนละ 1 ดอลลาร์ จ่ายค่าเข้าแล้วต้องเดินขึ้นบันไดไปชมวัด มีเจดีย์เก่าๆ ชั้นใช้เวลาไม่นานมากก็ออกมา รู้สึกไม่ชอบที่เห็นคนมานั่งจีบกันในวัด แม่ค้าร้านขายของที่ระลึกก็พูดจาไม่ดี เลยรีบกลับดีกว่า เดินย่ำต๊อกกลับโรงแรมเพื่อเก็บเสื้อผ้า เตรียมตัวกลับเมืองไทย พอไปถึงสนามบินคนเยอะมาจนอกแบนๆของชั้นจะแตก นึกว่าเกิดกลียุคปิดสนามปิดกันซะแล้ว ที่ไหนได้เค้ามาส่งทหารที่จะไปฝึกที่เกาหลีกัน หายใจหมดเลย เฮ้อ….